ΔΕΝ ΠΡΟΒΛΕΠΕΤΑΙ

No Comments

Είμαι μόνιμος κάτοικος Αγγλίας από το 1997. Ήρθα εδώ ως φοιτητής και έκτοτε παρέμεινα. Η Ελλάδα μου λείπει, κυρίως η οικογένεια και φυσικά το τοπίο, ο ήλιος και το φαγητό κι η θάλασσα. Όμως, κάθε φορά που πάω Ελλάδα μετά από λίγο θυμάμαι γιατί έφυγα, ειδικά όταν είμαι υποχρεωμένος να συνδιαλλαγώ με το ελληνικό κράτος. Δύο θάνατοι προσώπων πολύ κοντινών μου σημαίνουν πως τα τελευταία τρία χρόνια οι παραστάσεις μου από την Ελλάδα περιστρέφονται κυρίως γύρω από νοσοκομεία, νεκροταφεία και δημόασιες υπηρεσίες. Ξέχασα όμως αυτό που είπε ο Σεφέρης ωραιότατα, πως η Ελλάδα σε πληγώνει όπου και να πας. Μέσα στην τελευταία τριετία πέθανε η μάνα μου αλλά και η Ελλάδα όπως πιθανόν γνωρίζετε διαλύθηκε, ή τουλάχιστον χρεωκόπησε. Έτσι από τη μία είχα να τακτοποιήσω κάποια κληρονομικά, από την άλλη το κράτος άρχισε πλέον να απαιτεί με τσαμπουκά τα "λεφτά του". 

Τα κληρονομικά σήμαιναν πως έπρεπε να έχω ένα τραπεζικό λογαριασμό στον οποίο να περάσουν χρήματα από τα οποία ένα μεγάλο ποσό θα εισέπρατε κατεθυείαν το κράτος ως φόρο, στην πηγή. Αλλά για να ανοίξει κανείς λογαριασμό χρειάζεται ταυτότητα ή έγκυρο διαβατήριο. Έτσι, φτάνουμε στο ελληνικό προξενείο του Λονδίνου. Βλέπετε, το διαβατήριό μου έληξε τον περασμένο Νοέμβρη και δεν έχω ταυτότητα καθώς την έχασα το πάλαι ποτέ. Αυτό που κάνει τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα είναι το γεγονός πως η Βρετανία για λόγους αρχής δεν χορηγεί ταυτότητες. Έτσι, άρχισε το έπος της συνδιαλλαγής μου με το ελληνκό προξενείο του Λονδίνου, το οποίο απ'ότι φαίνεται τρέχει και δεν φτάνει. Στο παρελθόν κανείς μπορούσε να τους τηλεφωνήσει. Τώρα, σε κατευθύνουν σε μιά ιστοσελίδα της οποίας μία εικόνα παραθέτω παρακάτω. Είναι φανερό πως αυτή η σελίδα φτιάχτηκε από Έλληνα φοιτητή οικονομικών ή business αφού τίποτα δε δουλεύει όπως θα περίμενες. 


Είναι μιά ιστοσελίδα όπου αφού βάλεις το όνομα και ηλεκτρονικό ταχυδρομείο σου και αφού κατανοήσεις και προσπεράσεις την ανοησία του προγραμματιστή της, καταλήγεις σε μιά άλλη σελίδα που σου δείχνει διαθέσιμα ραντεβού για υποθέσεις διαβατηρίων. Όταν το εξέτασα περί τα μέσα Νοέμβρη τα μόνα διαθέσιμα ραντεβού ήταν τον Ιανουάριο. Για διαβατήριο, σε μιά ξένη χώρα. Η υπόθεση με έκαιγε κι έτσι άρχισα να ρίχνω μιά ματιά στη σελίδα αυτή κάθε ώρα. Ωστόσο κάποιος πρέπει να ακύρωσε το ραντεβού του, κι έτσι βρέθηκα στο προξενείο μιά Τετάρτη ή Πέμτπη στα μέσα Νοέμβρη, με φωτογραφίες, παλιό διαβατήριο και  ένα ηλεκτρονικό αντίγραφο πιστοποιητικού γεννήσεως. 

Όπως ήταν αναμενόμενο, οι φωτογραφίες δεν ήταν κατάλληλες. Έτσι ό υπάλληλος του προξενείου με έστειλε στο Europhoto, στο Κένσιγκτον, όπου ειδικεύονται σε φωτογραφίες κατάλληλες για ελληνικά διαβατήρια. Αυτές κοστίζουν μοναχά δεκαέξι λίρες Αγγλίας. Αλλά οι φωτογραφίες δεν ήταν το μόνο πρόβλημα. Ο υπάλληλος μου είχε ήδη πει πως το ηλεκτρονικό πιστοποιητικό "δεν κάνει". Έτσι, θα έβαζε στο κουτί με τα προς ενέργεια ένα έντυπο αίτηση προς τη Νομαρχία Αττικής για ένα πιστοποιητικό να σταλεί στο προξενείο με…fax. Είχε ήδη γίνει φανερό πως δεν θα έπαιρνα αριρθμό διαβατηρίου εκείνη την ημέρα, εβδομάδα ή και μήνα. Τα εφοριακά διευθετήθηκαν κάπως χωρίς την ανάγκη ενός νέου διαβατηρίου κι έτσι ένα σημαντικό ποσό πήγε από την τσέπη μου στον κρατικό κορβανά για να συντηρήσει ανάμεσα στα άλλα και αυτό το προξενείο. Όμως εγώ εξακολουθώ και είμαι όμηρος της Βρετανίας ή της Ελλάδας, αφού ουσιαστικά δεν μπορώ να πάω πουθενά. 

Το επόμενο ραντεβού ήταν κάποια μέρα τις πρώτες βδομάδες του Δεκέμβρη. Αυτή τη φορά είχα τα χαρτιά όλα σωστά, φωτογραφίες και μισή μέρα άδεια από τη δουλειά. Αν θυμάμαι καλά, το ραντεβού ήταν για τις δέκα και μισή. Περίμενα λοιπόν, και περίμενα. Η ώρα πήγε έντεκα, δώδεκα, μία, δύο. Η άδεια από τη δουλειά εξέπνευσε και έπρεπε πλέον να φύγω, ως συνήθως χωρίς διαβατήριο. 

Το επόμενο διαθέσιμο ραντεβού ήταν σήμερα, 22 Φεβρουαρίου 2013. Έχασα τη δουλειά μου στο Λονδίνο στίς αρχές του Φλεβάρη και επέστρεψα στο Μάντεστερ. Έτσι, τις προάλλες, ενώ ήμουν έτοιμος να βγάλω εισιτήριο Μάντσεστερ-Λονδίνο για τις 22, άρχισα να σκέφτομαι αυτό που το προξενείο λέει στην ιστοσελίδα του, ότι δηλαδή κανείς μπορεί να ταξιδεύσει στη χώρα προέλευσης του διαβατηρίου και μόνο, με ληγμένο διαβατήριο. Το εισιτήριο Μάνστεστερ Λονδίνο κοστίζει πάνω κάτω τά ίδια λεφτά με πτήση στην Αθήνα και στην Αθήνα κανείς βγάζει το διαβατήριο σε μερικές μέρες, όχι βδομάδες. Έκλεισα λοιπόν εισιτήριο με την Easyjet για τις 27 του Φεβρουαρίου αλλά, για καλο και για κακό, πήρα τηλέφωνο το αεροδρόμιο και την Easyjet, οι οποίοι μου είπαν πως δεν γνωρίζουν τίποτα σχετικά. Τελικά συμφωνήσαν πως θα μου επέτρεπαν να πετάξω αν μπορούσα να τους δείξω κάποιο χαρτί από το προξενείο που να επιβεβαιώνει αυτό, ότι δηλαδή έτσι είναι η διεθνής νομοθεσία. 

Έτσι, στις 12 Φεβρουαρίου έστειλα ένα email στο προξενείο με θέμα "Επιστροφή στην Ελλάδα με ληγμένο διαβατήριο - Επείγον" όπου περιληπτικά εξήγησα την κατάσταση και ζήτησα να μου στείλουν ένα χαρτί που να επιβεβαιώνει πως όπως τους αντιλαμβάνεται το προξενείο, οι διεθνείς κανονισμοί επιτρέπουν τη μετάβασή μου στην Ελλάδα με ληγμένο διαβατήριο. Την επομένη, έλαβα την απάντηση της κ. Δ.Χ., διευθύντριας του προξενικού γραφείου, όπου ούτε λίγο ούτε πολύ μου ανακοίνωσε πως μιά τέτοια βεβαίωση "δεν προβλέπεται".  Ακολούθησε μιά σειρά από emails από εμένα προς την κ. Δ.Χ. ουσιαστικά παρακαλώντας και κάνοντας την παρατήρηση της πως ένα τέτοιο χαρτί δεν κοστίζει τίποτα στο προξενείο αλλά θα λύσει ένα τεράστιο πρόβλημα ενός πολίτη, η εξυπηρέτηση του οποίου είναι η δουλειά τους. Οτι το αυτό χαρτί μπορεί να μην προβλέπεται αλλά η έκδοση του διαβατηρίου μου προβλέπεται και πως αυτό δεν έχει γίνει δυνατό  εδώ και τέσσερεις μήνες. Επιπλέον, ότι με αυτό το χαρτί ουσιαστικά διευκολύνονται οι ίδιοι, καθώς το βάρος της έκδοσης διαβατηρίου μετατίθεται από το Λονδίνο στην Αθήνα. Η κ. Δ.Χ. αγνόησε παντελώς τα τρία email μου. Ένα αντίγραφο του τελευταίου μου email μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω. Από καθαρή περιέργεια, μόλις πριν από λίγο πήρα τηλέφωνο το προξενείο. Ρώτησα τον τυπικό, ευγενικό κύριο στο τηλέφωνο τι ακριβώς θα κόστιζε στο προξενείο ένα τέτοιο χαρτί. Η απάντηση ήταν πως δεν "μπορούμε να αρχίσουμε να γράφουμε όλων των ειδών τα έγγραφα". Υπενθύμισα στον κύριο αυτό πως είμαι Έλληνας, κάτοικος εξωτερικού, ουσιαστικά παγιδευμένος χωρίς διαβατήριο, πως μένω στο Μάνστεστερ, πως έχω ήδη μεταβεί στην πρωτεύουσα τρεις φορές εις μάτην και πως το πήγαινε-έλα κοστίζει, πως λόγος του επικείμενου ταξιδιού είναι η αδυναμία τους να διεκπαιρεώσουν το ζήτημα του διαβατηρίου μου τέσσερεις μήνες τωρα. Η απάντηση του υπαλλήλου ήταν πως εφόσον το είπε η κ. Δ.Χ., "δεν προβλέπεται".

Δουλειές σαν αυτή του διπλωματικού προσωπικού, ειδικά δε στο Λονδίνο, είναι περιζήτητες. Οπως αντιλαμβάνεστε, δύο μόνο τρόποι υπάρχουν για να τις πάρει κανείς. Ή να είναι πολύ καλός στη δουλειά του και να κάνει ότι είναι δυνατόν για να εξυπηρετήσει τον ολοένα αυξανόμενο αριθμό των ομογενών, ή να έχει μέσον. Το μέσο όπως όλοι γνωρίζετε είναι σχεδόν άγνωστο στην Ελλάδα κι έτσι πιστεύω πως δεν έχει θέση εδώ στο ελληνικό προξενείο του Λονδίνου. Θα πω μόνο, για λόγους καθαρά ακαδημαϊκούς, πως όπου συναντάς μέσον, το διακρίνεις από το γεγονός πως το πρόσωπο που σε "εξυπηρετεί" δε δίνει δεκάρα για σένα. Όχι μόνο δε δίνει δεκάρα για σένα, στο δείχνει κιόλας. Το αν μένεις μακριά, είσαι άφραγκος, ασθενείς, χρειάζεσαι το διαβατήριο για εξαιρετικά επείγοντες λόγους, μα ακόμα κι αν είσαι έγκυος δεν τους νοιάζει. Οι μόνοι που ενδιαφέρουν είναι αυτοί που υπόσχονται προαγωγή. Αυτό δεν το βλέπεις στο ελληνικό προξενείο το οποίο λειτουργεί μόνο με αξιοκρατικούς όρους βασισμένο σε νόμους διαφανείς όπως π.χ. ο Ν. 3839/2010 . Γι' αυτό και δε θα δεις ποτέ κάποιον να μπαίνει μέσα και κάπως, για κάποιο λόγο, να έχει άμεση πρόσβαση σε όποιον χρειάζεται. 

Η Ελλάδα είναι χρεωκοπημένη. Έχει δανειστεί εκτοντάδες δισεκατομύρια για να διατηρήσει αυτό το κράτος. Όσο η Ελλάδα πτωχεύει, τόσο πιο πολλοί Έλληνες αφήνουν τη χώρα, πολλοί για την Αγγλία και τόσο πιο στριμωγμένο είναι το προξενείο. Αυτό του Λονδίνου φαίνεται πως εξυπηρετεί όλη την Αγγλία. Κανείς θα σκεφτόταν πως κάποτε θα ξυπνούσαν αυτοί οι σκληρά εργαζόμενοι διπλωματικοί υπάλληλοι και θα τροποποιούσαν το σύστημα έτσι ώστε να αρκούσε μία επίσκεψη, στο τέλος, για την παραλαβή του. Θα ήλπιζε επίσης κανείς πως η κάθε κυρά Τάδε του προξενείου έχει επίγνωση των εξόδων για τη μετάβαση στο Λονδίνο, αλλά και το σημαίνει να πρέπει να λείψεις δύο και τρεις μέρες από τη δουλειά για να βγάλεις διαβατήριο. Λέω θα ήλπιζε διότι το ελληνικό προξενείο και συμπεριφορά των υπαλλήλων του, η αδιαφορία και αλαζονεία τους δείχνουν ακριβώς τι είναι η Ελλάδα. Εάν είχα ξεκινήσει τη διαδικασία απόκτησης Βρετανικής υπηκοότητας το Νοέμβρη, σε δύο μήνες θα παραλάμβανα το νεο μου διαβατήριο, με κόστος διπλάσιο του ότι έχω ήδη ξοδέψει. Αλλά θα μου πείτε, γιατί να αλλάξει το κράτος; Δεν προβλέπεται.

Πέτρος Διβέρης

Comments are closed for this post